Herken je dit?
Hoe vaak is het lood je al in de schoenen gezakt voordat de ochtend goed en wel begonnen is?
Soms lijkt het alsof iedere poging tot meer harmonie juist leidt tot meer gedoe. Alsof je continu strijdt met je kind in plaats van samen te genieten.
Waarom kan mijn kind nou nooit eens gewoon doen wat ik zeg? Waarom lijkt het nooit vanzelf te gaan? Waarom kost het dagelijks leven zoveel energie? Als ouder van een temperamentvol kind herken je deze gedachten ongetwijfeld.
Je kind vindt dingen spannend die andere kinderen niet eens opmerken. Hij raakt sneller van slag. En het duurt langer voor hij weer rustig is. Hij blijft maar doorvragen, discussiëren, of kan iets maar moeilijk loslaten.
Jouw kind weet wat hij wil en hoe. Dat botst. En zorgt steeds opnieuw voor frustratie.
Strenger zijn werkt averechts. Gedrag negeren heeft geen zin. En 'ik tel tot 3' is vergeefse moeite.
Het lijkt voor jou als ouder soms wel of de handleiding zoek is. Het ene moment is je kind uitbundig en blij, het volgende moment stort hij in, om redenen die je niet altijd volgt. Een dag kan vol botsingen zitten, wisselende emoties, onbegrip…
En dan kun je als ouder echt denken: niks werkt. Want aan de ene kant consequenter zijn, strenger zijn - dat heeft vaak geen effect. Dingen als een time-out of straf geven? Het wordt alleen maar erger.
Aan de andere kant: heel veel meebewegen en alle ruimte geven, dat lijkt ook niet altijd goed aan te slaan.
Je kunt echt denken: dit is gewoon onbegonnen werk. Ik weet niet waar ik goed aan doe. Bestaat er überhaupt een manier waarmee ik het goed kan doen voor mijn kind?
Maar het zit zo:
Die manier bestaat wel degelijk. Maar het is vaak even puzzelen voordat je die gevonden hebt.
Temperamentvolle kinderen hebben een ingewikkelde handleiding. Ze reageren anders op prikkels, emoties en verwachtingen. En zodra je die handleiding leert lezen? Opent zich een ander leven.
Soms lijkt het alsof iedere poging tot meer harmonie juist leidt tot meer gedoe. Alsof je continu strijdt met je kind in plaats van samen te genieten.
Waarom kan mijn kind nou nooit eens gewoon doen wat ik zeg? Waarom lijkt het nooit vanzelf te gaan? Waarom kost het dagelijks leven zoveel energie? Als ouder van een temperamentvol kind herken je deze gedachten ongetwijfeld.
Je kind vindt dingen spannend die andere kinderen niet eens opmerken. Hij raakt sneller van slag. En het duurt langer voor hij weer rustig is. Hij blijft maar doorvragen, discussiëren, of kan iets maar moeilijk loslaten.
Jouw kind weet wat hij wil en hoe. Dat botst. En zorgt steeds opnieuw voor frustratie.
Strenger zijn werkt averechts. Gedrag negeren heeft geen zin. En 'ik tel tot 3' is vergeefse moeite.
Het lijkt voor jou als ouder soms wel of de handleiding zoek is. Het ene moment is je kind uitbundig en blij, het volgende moment stort hij in, om redenen die je niet altijd volgt. Een dag kan vol botsingen zitten, wisselende emoties, onbegrip…
En dan kun je als ouder echt denken: niks werkt. Want aan de ene kant consequenter zijn, strenger zijn - dat heeft vaak geen effect. Dingen als een time-out of straf geven? Het wordt alleen maar erger.
Aan de andere kant: heel veel meebewegen en alle ruimte geven, dat lijkt ook niet altijd goed aan te slaan.
Je kunt echt denken: dit is gewoon onbegonnen werk. Ik weet niet waar ik goed aan doe. Bestaat er überhaupt een manier waarmee ik het goed kan doen voor mijn kind?
Maar het zit zo:
Die manier bestaat wel degelijk. Maar het is vaak even puzzelen voordat je die gevonden hebt.
Temperamentvolle kinderen hebben een ingewikkelde handleiding. Ze reageren anders op prikkels, emoties en verwachtingen. En zodra je die handleiding leert lezen? Opent zich een ander leven.
